"ลูกค้า VIP อยากนั่งกับคุณ"
เสียงทุ้มต่ำของบาร์เทนเดอร์หนุ่มพูดขึ้นกับชายร่างบางที่กำลังจิบน้ำสีอำพันพร้อมกับนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังอย่างสบายอารมณ์
ใบหน้าหวานดุจหญิงสาวปรายตามามองบาร์เทนเดอร์หนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆวางแก้วใบสวยลงบนโต๊ะข้างหน้าตน
"VIP แค่ไหน"
"จ่ายให้คุณได้ทั้งชีวิต"
ชายหนุ่มที่กำลังจัดชุดเชิ้ตสีขาวบางของตนแค่นหัวเราะออกมา พร้อมกับมองบาร์เทนเดอร์หนุ่มด้วยใบหน้ายียวน เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อีกฝ่ายไปต่อไม่ถูก
"จ่ายให้ผมได้ทั้งชีวิตน่ะมีเยอะ"
"....."
"แต่ดุเท่าคุณน่ะ...คงไม่มีอีกแล้ว"
กว่าบาร์เทนเนอร์หนุ่มจะรู้ตัว อีกฝ่ายก็เดินเข้ามาใกล้เขาจนแทบลืมหายใจ ไม่ใช่แค่เพราะใบหน้าทั้งคู่ใกล้กันจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่รินรด แต่สายตาของอีกฝ่ายที่ส่งมามันช่างยั่วยวนเสียจนเขากลัวห้ามใจตัวเองไม่ไหว
นั่นทำให้เขาผละตัวออกจากชายหนุ่มร่างบางแล้วจงใจทำสีหน้าไม่พอใจใส่อีกฝ่าย เป็นผลให้คนตรงหน้าเขาหัวเราะออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกไปทำหน้าที่ตามคำพูดของบาร์เทนเดอร์หนุ่มตรงหน้า
.............................................
เพราะอะไรน่ะหรอ?
เพราะเขาเป็นโฮสต์เบอร์หนึ่งของที่นี่ เนื่องด้วยใบหน้าของเขาเป็นที่ถูกตาต้องใจของเหล่าหญิงสาวที่แวะเวียนเข้ามาหาเพื่อนแก้เหงาในที่แห่งนี้ อีกทั้งเขาน่ะคารมณ์ดีเกินใคร รู้ว่าควรพูดชมผู้หญิงตรงไหน อย่างไรเธอถึงจะถูกใจ ทำให้มีคนที่พร้อมจะทุ่มเงินจำนวนมากมายเพื่อหวังจะนั่งคุยกับเขาแค่ 2-3 ชั่วโมงเท่านั้น และถ้าใครที่กระเป๋าไม่หนักพอก็คงไม่มีหวังที่จะได้คิมจุนมยอนไปเชยชม
แต่คงมีเพียงผู้เดียวที่ได้ทั้งตัวและหัวใจของเขาโดยไม่จำเป็นต้องมีเงินกระเด็นออกจากกระเป๋าสักวอนเดียว....
......................................
จุนมยอนกระซิบข้างหูหญิงสาวที่เป็นลูกค้า VIP ของวันนี้อย่างเอาใจ เขาเอ่ยปากชมเธออย่างไม่ขาดสาย ทำให้หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างพอใจ เธอสัมผัสไปที่เนินอกของอีกฝ่ายอย่างเบามือพร้อมกับมองเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้ม จุนมยอนยกยิ้มขึ้นมาเมื่อรู้ความต้องการของอีกฝ่าย หากแต่เขาไม่สามารถให้เธอได้ เพราะมันเป็นกฎของโฮสต์ส่วนหนึ่ง
แต่อีกส่วนหนึ่งนั้นเป็นคงเป็นเพราะบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่กำลังจดจ้องการกระทำของเขาอยู่ทุกขณะ รวมทั้งในตอนนี้ด้วย
จุนมยอนปรายตาไปทางเคาท์เตอร์บาร์ที่เซฮุนกำลังยืนจ้องเขาอยู่ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป นั่นทำให้เขากระตุกยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้
เซฮุนมองแฟนหนุ่มของตนเองด้วยความไม่พอใจเท่าไหร่ แต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากมองอยู่ห่างๆเพราะเขารู้ดีว่ามันเป็นหน้าที่ของอีกฝ่าย ซึ่งเจ้าของคลับอย่างเขานั้นรู้ดี
คุณอ่านไม่ผิดหรอก
เซฮุนเป็นเจ้าของโฮสต์คลับแห่งนี้ เขาสร้างสถานที่นี้มาเองกับมือ และมันก็เป็นที่ที่ทำให้เขาตกหลุมรักคิมจุนมยอนจนโงหัวไม่ขึ้น
จุนมยอนเข้ามาในชีวิตเขาด้วยสถานะการเป็นลูกจ้างกับนายจ้าง แต่นานวันเข้าเขาสถานะเหล่านี้กลับจางหายไปและเริ่มก่อตัวกลายเป็นสถานะของคนรักในที่สุด
เขาอยากให้จุนมยอนเลิกทำงานแบบนี้ใจแทบขาด หากแต่ในความเป็นจริงแล้วนั้นไม่สามารถทำได้เลย ปฏิเสธไม่ได้ว่ารายได้มากมายมหาศาลที่เขาได้ต่อเดือน ครึ่งนึงนั้นมาจากการที่คนรักของเขาไปนั่งคุยกับหญิงสาวแค่ 2-3 ชั่วโมงต่อวัน อีกทั้งเจ้าตัวก็ติดใจกับงานนี้มากเสียด้วย ทำให้เขาจำใจยอมให้คนรักทำงานนี้ต่อไป
แต่ถึงจะยอมก็ต้องมีข้อแม้ที่ตกลงกัน นั่นก็คือเขาจะต้องได้เห็นจุนมยอนตอนอยู่กับลูกค้า แต่ครั้นจะมานั่งเป็นเจ้าของคลับเฝ้าคนรักก็คงจะดูแปลกไปเสียหน่อย ทำให้เขาจำเป็นต้องกลายเป็นบาร์เทนเดอร์โดยปริยาย เพื่อที่จะได้อยู่เฝ้าคนรักของเขาได้
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้ใจคนของเขา หากแต่เขาไม่ไว้ใจคนที่เข้ามามากกว่า ก็เพราะว่าเขารู้ว่าเวลาจุนมยอนได้เริ่มพูดคุยกับใครมันเหมือนกำลังดำดิ่งลงไปไหนความลุ่มหลงของอีกฝ่ายจนถอนตัวไม่ขึ้น ไหนจะเวลาที่หลุดหัวเราะหรือยิ้มออกมานั้นเพิ่มเสน่ห์ที่น่าดึงดูดให้กับคนรักของเขาหลายเท่าตัวนัก สัมผัสที่แผ่วเบาเวลากระซิบกระซาบนั้นมันทำให้รู้สึกวาบหวิวไปทั้งร่าง
เซฮุนมองนาฬิกาข้อมือบ่งบอกว่าหมดเวลาในการพูดคุยของคนตรงหน้าแล้ว ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มขึ้นทันทีที่เห็นคนรักเดินตรงมาทางเขา
"อยากได้ค็อกเทลสักแก้ว...คุณบาร์เทนเดอร์ทำให้ได้รึเปล่าครับ"
ใบหน้าหวานเลื่อนเข้าไปใกล้เขามากขึ้นจนจมูกของทั้งคู่เฉียดกัน คงมีเพียงเคาท์เตอร์บาร์ที่คั่นกลางร่างกายของคนทั้งคู่ไว้อยู่ ไม่เช่นนั้นร่างกายของทั้งคู่คงหลอมรวมกันเป็นแน่
"ไม่กลัวเรตติ้งตกหรอครับคุณโฮสต์"
"...."
"ถึงทำแบบนี้"
"อื้อ"
ดูเหมือนว่าการรุกเข้าหาอีกฝ่ายก่อนของจุนมยอนจะพลาดท่าให้กับการโต้ตอบกลับของเซฮุนเสียแล้ว เพราะจุนมยอนน่ะแค่อยากจะแกล้งคนรัก แต่ดูท่าว่าเซฮุนเริ่มไม่อยากเล่นด้วยแล้ว ใบหน้าที่ดูเฉยชานั้นเลื่อนเข้าไปใกล้ใบหน้าหวานพร้อมกับมอบจูมพิศให้โดยที่อีกฝ่ายโดยไม่ทันตั้งตัว
แต่คิดหรอว่าคนอย่างจุนมยอนจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ หลังจากได้รับจูมพิศเมื่อครู่แล้วเขากลับส่งสายตายั่วยวนไปให้อีกฝ่าย พร้อมกับเอ่ยคำพูดที่ทำให้เซฮุนแทบคลั่ง
"ได้แค่นี้เองหรอครับ อ่อนจัง"
จุนมยอนส่งยิ้มร้ายให้เซฮุนอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากเคาท์เตอร์บาร์ไปยังด้านหลังของคลับ เซฮุนมองแผ่นหลังเล็กเดินไปจนลับตาทำให้เขารู้ดีว่าควรทำเช่นไรต่อไปจึงจะลบคำสบประมาทนั้นได้
.....................................
"ห้องทำงานเลยหรอ"
เขาแค่นหัวเราะให้กับการกระทำของคนรักก่อนจะเร่งฝีเท้าของตนเองตามไปติดๆ แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามากลับพบแต่ความว่างเปล่า
เซฮุนเดินพล่านทั่วห้องเมื่อไม่พบคนรัก เขาเดินไปยังห้องชงกาแฟ รวมทั้งห้องน้ำในตัวแต่กลับไม่พบคนตัวเล็กเลย ยิ่งทำให้เขาร้อนรนเข้าไปใหญ่
"มองหาอะไรอยู่หรอครับ คุณลูกค้า"
เซฮุนหันไปทางต้นเสียงที่มาจากด้านหลังของเขา มันเป็นน้ำเสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพียงแต่ครั้งนี้มันฟังดูยั่วยวนเขากว่าครั้งไหนๆ
เซฮุนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นร่างบางในชุดที่ทำให้เขาแทบคลั่ง เรือนร่างด้านบนที่ไร้อาภรณ์ปกปิดมีเพียงสายเอี๊ยมสีดำเงาพาดอยู่บนไหล่มนทั้งสองข้างและยึดติดด้วยกางเกงหนังสีดำรัดรูปยิ่งขับให้ผิวที่ขาวจัดอยู่แล้วนั้นขาวนวลขึ้นไปอีก
เซฮุนมองคนตัวเล็กที่นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟาหนังตัวเดิม ยิ่งทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งร่าง เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายจงใจจะยั่วเขา และเขาเองก็ไม่คิดจะปฏิเสธการยั่วยวนเหล่านั้นหรอก
เขาหย่อนตัวลงนั่งข้างๆอีกฝ่ายก่อนจะลูบไล้ต้นขาเรียว ใบหน้าโน้มลงหวังจะลิ้มชิมความหวานจากริมฝีปากของร่างบาง แต่กลับโดนอีกฝ่ายใช้นิ้วชี้ดันใบหน้าเขากลับไปที่เดิม
"อย่าครับ คุณเป็นลูกค้า ส่วนผมเป็นโฮสต์ มันผิดกฎนะครับ"
"งั้นก็เป็นอย่างอื่นสิครับ"
เซฮุนยกยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัยน์ก่อนจะหยิบโชคเกอร์แบบโซ่ออกมา เขารู้ดีว่าคนอย่างจุนมยอนต้องมีเล่ห์เหลี่ยมเพื่อจงใจจะแกล้งเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ประมาทที่จะนำโชคเกอร์โซ่นี้ติดตัวไว้ตลอด เพราะเมื่อมันถูกคล้องเข้าที่คอของร่างบางเมื่อไหร่นั้น มันหมายความว่าอีกฝ่ายไม่มีสิทธิ์จะขัดขืนเขา
"ตอนนี้ผมก็อยู่ในสถานะเจ้านายคุณแล้วนะครับ"
"...."
"ผมปล่อยให้คุณแกล้งผมมามากพอแล้ว"
"...."
"ขอเอาคืนบ้างแล้วกันนะครับ"
Take you like Twilight
I'll bite your neck
You don't have to stand in the rain
I'll get you wet, yea
Push you up against the wall
Turn you out and turn you on
Yea, yea, whoa
FINN~
แต่งเพราะโชคเกอร์พี่จุนเป็นเหตุเลยค่ะ ฮื่อ
ทนไม่ไหวจริงๆ ;_;
อย่าหาสาระจาก os ตอนนี้นะคะ เพราะไม่มีอะไรเลยค่ะ มีแต่ความแฮ่ก แงแออออ
ส่วนเพลงที่เอามาประกอบอยากให้เปิดฟังกันนะคะ คือมันเรทแหละ แต่เข้ากับ os นี้มากกก
พูดคุยติชมได้ที่แท็กนี้เลยค่าา >> #chuu9401