แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องของเซฮุนทำให้เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย
เขามองไปยังคนที่กำลังหลับพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของเขา มือแกร่งใช้ปลายนิ้วปัดปรกผมสวยอย่างเบามือ ก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย
แต่ก็ต้องหยุดชะงักกับสิ่งที่กำลังจะทำเพราะคนตัวเล็กยกมือเรียวสวยขึ้นมาปิดริมฝีปากของตนไว้ เซฮุนมองไปยังดวงตากลมสวยที่มีความสั่นคลอนเพราะความตกใจ เขามองดวงตาคู่นั้นพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
เซฮุนใช้มือของเขานำมือเล็กออกจากใบหน้าหวาน ก่อนจะดึงมันมาจุมพิตอย่างแผ่วเบา แล้วจะไล่จูบที่แขนเรียวสวย ขึ้นมายังต้นคอขาว มันเป็นสัมผัสเพียงแผ่วเบาแต่ทำให้อีกฝ่ายสั่นสะท้านไปทั้งร่างได้
"คุณท่าน"
จุนมยอนร้องเรียกด้วยน้ำเสียงติดขัด เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายรุกล้ำเขามากเกินไปแล้ว แต่เซฮุนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการกระทำดังกล่าว
เขาหยุดตัวเองไม่ได้
ริมฝีปากได้รูปกดจูบลงไปที่คางมน ก่อนจะกลับไปไล่จูบที่ซอกคอขาว จากสัมผัสเพียงแผ่วเบา แปรเปลี่ยนเป็นความรุนแรงมากขึ้น เมื่อเขาขบเม้มที่ผิวสวยของอีกฝ่ายตามแรงอารมณ์
"คุณท่านมีประชุมตอนเช้านะครับ"
จุนมยอนพยายามดันร่างของอีกฝ่ายให้หลุดออกจากพันธนาการ แต่ดูทีท่าว่าแรงที่เขามีนั้นจะน้อยเกินไป
"อืมม ให้เลขาเข้าประชุมแทนก็ได้"
เซฮุนผละใบหน้าของตนออกมาเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปกอบโกยความหอมหวานจากร่างเล็กอีกครั้ง
"เดี๋ยวคุณผู้หญิงจะสงสัยนะครับ"
คำพูดของจุนมยอนทำให้เซฮุนหยุดการกระทำดังกล่าวได้สำเร็จตามความตั้งใจของร่างเล็ก เซฮุนผละตัวออกจากจุนมยอนพร้อมกลับมองใบหน้าหวานอย่างไม่พอใจนัก
"ถ้าแม่ฉันสงสัยแล้วมันจะทำไม"
"เดี๋ยวผมไปเตรียมน้ำอุ่นให้คุณท่านอาบนะครับ"
จุนมยอนเลือกที่จะเลี่ยงตอบคำถามเซฮุน เขาหลบสายตาก่อนจะพยายามดันตัวเองให้ลุกจากเตียง แต่อีกฝ่ายเร็วกว่า จึงรั้งข้อมือเล็กให้หันมาหาเขาได้
"ทำไมถึงไม่ตอบคำถามฉัน"
"เพราะคุณท่านกำลังจะแต่งงานครับ"
คำพูดนั้นเหมือนหยุดโลกทั้งใบของคนทั้งคู่ไว้ มันเป็นความจริงที่เซฮุนหนีไม่พ้น เขารู้ดีว่าวันนั้นมันต้องมาถึง เพียงแต่ไม่คิดว่าจุนมยอนจะพูดเรื่องนี้ออกมา
"ถ้าคุณผู้หญิงรู้..."
"ให้รู้ก็ดีเหมือนกัน ฉันก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก" เซฮุนมองไปยังจุนมยอนด้วยแววตาจริงจังปนตัดพ้อในใจ
"แต่คุณยูราเหมาะสมกับคุณท่านทุกอย่างเลยนะครับ"
จุนมยอนพูดพร้อมหลบสายตาเซฮุน เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาพูดไปมันออกมาจากความรู้สึกของเขาจริงๆหรือไม่ เขารู้เพียงว่าคนอย่างเขาไม่กล้าอาจเอื้อมให้เซฮุนมาเป็นของตนได้
คนที่มีพร้อมทุกอย่างไม่ควรลดตัวลงมาแปดเปื้อนกับคนอย่างเขาเลย....
........................................................
"เดี๋ยวเย็นนี้ไปรับหนูยูราเลือกชุดกับดอกไม้แล้วก็พามาทานข้าวที่บ้านด้วยนะ"
หญิงวัยกลางคนออกคำสั่งกับลูกชายของตนขณะรับประทานอาหารเช้าด้วยความเงียบงันอยู่นาน
"วันนี้ผมน่าจะทำงานดึกครับ แม่ให้คนขับรถไปรับเถอะ"
"เซฮุน!"
ด้วยคำพูดที่ไม่ใส่ใจของเซฮุนทำให้ผู้เป็นแม่หัวเสียอยู่ไม่น้อย
"เลิกเร็วซักวันแม่ว่าคงไม่ทำให้บริษัทเจ๊งหรอก"
"...."
"อีกอย่างแม่ก็บอกกับหนูยูราไว้แล้วด้วย อยากให้แม่ดูเป็นคนผิดคำพูดรึไงกัน"
เซฮุนถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ แต่ก็ต้องทำตามคำสั่งแม่ของตนด้วยความไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก
"ผมไปทำงานก่อนนะครับ"
"อย่าลืมที่แม่บอกล่ะ"
"เข้าใจแล้วครับ"
.......................................................
"อาหารอร่อยจังเลยค่ะคุณแม่ คุณแม่ทำถูกปากหนูมากเลย"
เป็นเพราะยูราคิดว่าเป็นฝีมือว่าที่แม่สามี จึงชมรสชาติอาหารที่ได้ทานไม่ขาดปาก
"จุนมยอนเป็นคนทำน่ะ แม่ไม่ชอบทำอะไรพวกนี้หรอกจ๊ะ"
"อ้อ อย่างงั้นหรอคะ มิน่าคุณเซฮุนถึงชอบกลับมาทานข้าวที่บ้าน มันอร่อยแบบนี้นี่เอง"
เธอยิ้มหวานให้กับจุนมยอนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเซฮุน ทำให้คนที่ได้รับรอยยิ้มนั้นทำตัวไม่ถูกเอาดื้อๆ
"วันหลังฉันคงต้องให้เธอสอนทำอาหารบ้างแล้วล่ะจุนมยอน เพราะอีกหน่อยเราคงไม่ต้องรบกวนเธอแล้ว"
คำพูดของหญิงสาวทำให้เซฮุนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เขากระแทกช้อนส้อมที่อยู่ในมือลงกับจานอย่างแรง ก่อนจะมองใบหน้าสวยของยูราที่กำลังมอบรอยยิ้มให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขา
"ก็ดีเหมือนกันนะหนูยูรา หนูมาฝึกกับจุนมยอนทุกวัน พอแต่งงานไปจะได้ทำให้เซฮุนทานยังไงล่ะ"
หญิงวัยกลางคนพูดเสริมโดยที่ไม่สนใจสีหน้าของเซฮุนในยามนี้เลยสักนิด
"ตกลงฉันมาฝึกทำอาหารกับเธอได้ใช่ไหม"
"ได้ครั..."
"ไม่ได้!"
ยังไม่ทันที่จุนมยอนจะพูดจบ เซฮุนก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน เขามองไปที่หญิงสาวด้วยความไม่พอใจนัก
"ทำไมจะไม่ได้ ก็เจ้าตัวพูดเองว่าจะสอนให้" ผู้เป็นมารดาพูดขึ้นอย่างไม่เข้าใจลูกชายของตัวเองเท่าไหร่นัก
"...."
"ใช่ไหมจุนมยอน"
"ครับ คุณผู้หญิง"
"ดีเลย ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะมาให้เธอช่วยสอนแต่เช้านะ"
ยูราฉีกยิ้มกว้างให้จุนมยอนอีกครั้ง โดยไม่ลืมที่จะโปรยสายตาหวานมาที่เซฮุน แต่คนที่ได้รับมันกลับไม่ได้สนใจ เขาหันไปทางร่างเล็กและส่งสายตาดุอย่างคาดโทษ ทำให้จุนมยอนก้มหน้างุดด้วยความรู้สึกผิด
หลังจากที่เซฮุนกลับมาจากการขับรถไปส่งยูราที่บ้านแล้ว เขาก็ตรงไปยังทางด้านหลังของคฤหาสน์ทันที
'ก๊อกๆๆๆ'
"มาแล้วครับๆ" จุนมยอนรีบไปเปิดประตูทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะ
"คุณท่าน..."
"ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม"
...................................................
เซฮุนพาจุนมยอนมายังสวนหย่อมที่ห่างจากห้องของร่างเล็กไม่มากนัก
"ทำไมถึงไม่ฟังกัน"
"ผมขอโทษครับ"
เขายอมรับว่าตอนแรกเขาโกรธมากที่จุนมยอนเลือกที่จะไม่ฟังคำพูดของเขา แต่ในตอนนี้แค่ได้เห็นใบหน้าของร่างเล็กที่ดูเศร้า ความโกรธมันกลับหายไปจากความคิดเขาเสียดื้อๆ
"ชอบนักหรอที่ให้เขามาบ้านของเราบ่อยๆ"
"แต่อีกหน่อยคุณยูราก็จะต้องมาอยู่ที่นี่นะครับ"
"ทำไมถึงต้องย้ำตลอดเวลา นายอยากให้ฉันแต่งงานกับยูราจริงๆใช่ไหม!"
เซฮุนพูดออกมาอย่างเหลืออด เขาทั้งโมโหทั้งไม่เข้าใจจุนมยอนที่พูดเรื่องแต่งงานมาย้ำเขาตลอดเวลา
ไม่รู้เลยรึไงกันว่าเขาไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว
"คุณท่านครับ"
เซฮุนหันหน้าหนีร่างเล็กเมื่ออีกฝ่ายเขยิบเข้ามาใกล้มือเล็กจับชายเสื้อร่างสูงเพื่อต้องการให้อีกฝ่ายหันมาคุยด้วย
เซฮุนปรายตามามองร่างเล็กที่กำลังทำหน้าอ้อนใส่เขาโดยที่เจ้าตัวนั้นไม่ได้รู้ตัวเลยว่าการทำหน้าแบบนั้นมันทำให้ใจของอีกฝ่ายอ่อนยวบลงไปมากแค่ไหนกัน
แต่ด้วยความฟอร์มจัดของเซฮุนบวกกับอยากเห็นร่างเล็กอ้อนเขานานๆจึงทำเป็นไม่สนใจและเมินหน้าไปทางอื่น
"ผมขอโทษ อย่าโกรธผมเลยนะครับ"
"ไม่รู้หรอ ว่าเวลาฉันโกรธต้องทำยังไง" ร่างสูงมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะหันไปแอบยิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีอาการเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด
"ถ้าจำไม่ได้ก็ไม่ต้องมาคุย ฉันจะกลับแล้ว..."
"เดี๋ยวก่อนครับ"
จุนมยอนสาวเท้าเข้าไปใกล้เซฮุน มือเล็กวางลงตรงบ่าแกร่งก่อนจะเขย่งเท้าเพื่อเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น
จุนมยอนประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆผละตัวออกมา แต่ไม่ทันที่เขาจะผละตัวออกมา เซฮุนก็ใช้มือแกร่งรั้งเอวบางไว้ และกดจูบลงไปที่ริมฝีปากอิ่มอีกรอบ
"อื้ออ คุณ คุณท่าน"
เซฮุนถอนจูบออกมาก่อนจะมองไปที่ร่างเล็กเพื่อสื่อให้เห็นว่าเขาต้องการคนที่อยู่ตรงหน้าเขามากขนาดไหนในตอนนี้
"อย่า อย่าครับ เดี๋ยวมีคนมาเห็น"
"ดึกขนาดนี้แล้ว จะมีใครมาเห็น"
ร่างสูงรั้งเอวบางให้มาแนบชิดตนเองมากขึ้นก่อนจะบรรจงจูบลงไปที่ริมฝีปากอิ่ม ลิ้นหนาสอดเข้าไปลิ้มชิมความหวานของอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ใจ ในขณะที่มือซุกซนพยายามปลดกระดุมชุดนอนของอีกฝ่ายออกอย่างช้าๆ
มันเป็นการจูบที่แสนเนิ่นนานจนร่างเล็กต้องใช้มือโอบคอแกร่งไว้ทั้งสองข้างเพื่อหาที่ยึดเกาะไม่ให้ตัวเองทรุดลงไปกองกับพื้น มือแกร่งของอีกฝ่ายก็ค่อยๆไล้ลงจากเอวบางลงไปที่แก้มก้นสวย เขาบีบมันเต็มแรงผ่านเนื้อผ้ากางเกงบางๆตามแรงอารมณ์ก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมา ขาเรียวของจุนมยอนตวัดเกี่ยวเอวสอบอย่างรู้งาน โดยที่ทั้งสองยังไม่ละจูบออกจากกัน
เขาพาจุนมยอนไปยังห้องของเจ้าตัว แต่ยังไม่ทันที่จะได้เข้าห้องของจุนมยอนก็ดูเหมือนเซฮุนจะอดใจไม่ไหวเสียแล้ว
"คุณท่าน...เข้าในห้อง อะ ดีกว่าครับ" น้ำเสียงหวานเริ่มติดขัดเมื่ออีกฝ่ายกำลังเร้าอารมณ์เขาด้วยการดูดดึงเม็ดสีทับทิมอย่างเอาแต่ใจ มือทั้งสองข้างที่อุ้มเขาอยู่ก็บีบเค้นสะโพกมนของเขาอย่างแรง
"ฉันยังไม่อยากเข้าห้อง" เซฮุนเงยหน้าขึ้นมาบอก
จุนมยอนเพียงครู่เดียวก่อนจะลงมาขบเม้มที่ต้นคอขาวด้วยอารมณ์รักที่ลุกโชนจนหยุดมันไม่ได้แล้ว ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเมื่อถูกปลุกปั่นจากอีกฝ่าย
"คุณ คุณท่าน ผมจะ...อื้อ"
"จะทำไมครับ" ร่างสูงถามอีกฝ่ายเป็นแกมหยอกล้อเมื่อเห็นว่าจุนมยอนเริ่มบิดเร่าด้วยความทรมาน ดวงตากลมสวยมองเขาอย่างออดอ้อน มันหยาดเยิ้มเสียจนเสียจนเขาแทบอดใจไม่ไหว
"จะไม่ไหวแล้วครับ" สิ้นเสียงของจุนมยอนมันทำให้ความคิดที่จะไม่ทำรุนแรงกับอีกฝ่ายนั้นขาดลงไม่มีชิ้นดี
เขาวางคนตัวเล็กลงยืนก่อนจะจับให้หันหน้าเข้ากำแพง มือแกร่งจัดการถอดกางเกงขาสั้นตัวบางที่หมิ่นเหม่ของคนตัวเล็กออกไปให้พ้นทาง ตามด้วยกางเกงชั้นในที่มันดูรกตาของเขาในยามนี้ออกไปด้วย
เซฮุนดันแก่นกายที่ตั้งชูชันของตนเข้าไปยังช่องทางรักของร่างเล็กโดยที่ไม่ได้เบิกทางก่อน ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกจุกไปทั้งร่าง แต่ก็ต้องใช้ฟันกัดนิ้วตัวเองไว้เพื่อไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา
"เจ็บก็ร้องออกมาครับ อย่าทำแบบนั้น" จุนมยอนส่ายหน้าไปมาเป็นการปฏิเสธอีกฝ่าย จึงทำให้เซฮุนเป็นคนไปดึงมือเล็กออกมาไขว้ไว้ที่หลัง ก่อนจะเริ่มขยับไปตามจังหวะด้วยความเร็ว
"อะ คุณท่าน ผม....อ้ะ"
"อืมม จุนมยอนอา" เซฮุนรับรู้ถึงความคับแน่นของอีกฝ่ายยิ่งปลุกเร้าความต้องการของเขาให้มีมากกว่าเดิม
เขาจับสะโพกมนก่อนจะกระแทกเข้าไปอย่างแรง โดยที่ไล่จูบแผ่นหลังเล็กไปด้วยเพื่อช่วยให้อีกฝ่ายบรรเทาความเจ็บลง
"ผมจะเสร็จ...อ้ะ แล้วครับ อื้อ" เซฮุนหยุดกิจกรรมรักอย่างกระทันหัน เขาถอดแก่นกายของตัวเองออกมาจากจุนมยอน ทำให้คนตัวเล็กขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเท่าไหร่นัก นั่นทำให้เขาหลุดยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้
"ฉันอยากเข้าห้องแล้ว" เซฮุนพูดพร้อมกับอุ้มร่างเล็กขึ้นในท่าเจ้าหญิงเข้าไปยังห้องของอีกฝ่าย
เขาค่อยๆวางคนตัวเล็กลงนอนกับเตียงก่อนจะล้มตัวนอนข้างๆ ทำให้จุนมยอนยิ่งมีสีหน้าแปลกใจเข้าไปใหญ่
"คุณท่าน" ใบหน้าหวานมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
"อยากหรอครับ" คำพูดของเขาทำให้ร่างเล็กหลบสายตาเขาด้วยความเขินอาย "ถ้าอยากก็ทำให้ฉันสิ"
เซฮุนส่งสายตายั่วยวนให้อีกฝ่าย จนทำให้จุนมยอนขึ้นคร่อมร่างของเขาเนื่องจากอาการกำหนัดเมื่อครู่
"อืมม เด็กดี" ร่างเล็กไล่จูบไปตามเรือนร่างของเขาอย่างแผ่วเบา แต่มันทำให้เขารู้สึกวาบหวามไปทั้งตัว จนกระทั่งร่างเล็กมาหยุดที่จุดกระสันของเขาจึงใช้มือรูดมันขึ้นลงก่อนจะครอบครองมันด้วยปาก
เซฮุนมองคนตัวเล็กที่กำลังช้อนตามองเขา มันยิ่งทำให้อารมณ์เขาลุกฮือ จนสุดท้ายก็ทนสายตายั่วยวนนั้นไม่ไหว เขาจับร่างเล็กพลิกตัวลงไปนอนโดยที่ตนเองนั้นก็กลับมาขึ้นคร่อมคนตัวเล็กไว้
เขายกขาเรียวขึ้นมาพาดบ่าตนเองไว้ ก่อนจะไล่จูบมันไปจนถึงต้นขาขาว และขบเม้มมันจนเกิดรอยแดงหลายจุด
เซฮุนจับขาเรียวทั้งสองข้างแยกออกก่อนจะดันแก่นกายเข้าไปยังช่องทางรักอีกครั้ง ในคราวนี้มันรุนแรงและเร็วกว่าเก่าจนทำให้ร่างเล็กต้องซุกใบหน้าเข้ากับหมอน มือเล็กจิกผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเจ็บ
ทำให้เซฮุนเร่งจังหวะเร็วขึ้นกว่าเก่าเมื่อเห็นร่างเล็กมีสีหน้าเหยเกเนื่องจากความใคร่ มันทำให้เขาแทบคลั่งเมื่อได้เห็น
ทั้งคู่ปลดปล่อยน้ำรักออกมาแทบจะพร้อมกัน ร่างสูงล้มตัวลงนอนข้างๆร่างเล็ก ที่หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขาไล่จูบซับเหงื่อที่ใบหน้าหวานพร้อมใช้มือรูดแก่นกายเล็กของอีกฝ่ายเพื่อปลุกเร้าอารมณ์
เขาจับร่างเล็กให้หันหลังก่อนจะดันแท่งร้อนเข้าไปอีกครั้งจนสุด แต่ในครั้งนี้จุนมยอนแทบไม่มีความเจ็บหลงเหลืออยู่แล้ว มีแต่เพียงอาการกระสันเข้ามาแทนที่จนหมด
ร่างเล็กหันใบหน้ามาหาเซฮุนด้วยแววตาหยาดเยิ้มทำให้คนที่ได้เห็นมีอารมณ์มากเพิ่มขึ้นไปอีก เซฮุน กระแทกแก่นกายของตนให้แรงขึ้นตามความต้องการของเขา ใบหน้าหล่อโน้มตัวลงจูบริมฝีปากอิ่มที่กำลังเผยอออกอย่างดูดดื่มจนเกิดเสียงน่าอาย
บทรักของเขาที่มอบให้ร่างเล็กมันทั้งเร่าร้อนและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน จนทำให้จุนมยอนคิดว่าทั้งหมดมันเป็นเพียงฝันไป เพราะต่อจากนี้เขาคงต้องกลับมาเผชิญหน้ากับความจริง
ความจริงที่ว่าเขาไม่อาจครอบครองเซฮุนได้...
................................................
จุนมยอนลืมตาตื่นขึ้นมามองตรงหน้าที่กำลังกอดเขาอยู่ด้วยแววตาเศร้า มือเล็กยื่นไปสัมผัสใบหน้าของเซฮุน เขาลูบมันอย่างอ่อนโยนโดยที่อีกฝ่ายยังหลับอยู่
น้ำตาที่กลั้นไว้มันได้ถูกปลดปล่อยออกมาเพียงแค่เขาได้มองใบหน้าของผู้มีพระคุณที่เขาไม่อาจเอื้อมได้
มันเป็นความจริงที่เขาต้องยอมรับ
เรื่องของเขาทั้งคู่ไม่มีวันเป็นไปได้
จุนมยอนดึงมือออกจากใบหน้าหล่อก่อนจะพยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ยันตัวขึ้น มือของอีกฝ่ายก็กระชับอ้อมกอดเขาให้แน่นขึ้นจนใบหน้าหวานอยู่ชิดกับอกแกร่ง
"คุณท่านครับ"
"ฉันรู้...ว่าต้องไปทำงาน"
"....."
"แต่ขออยู่แบบนี้สักพักไม่ได้หรอ"
สันจมูกโด่งกดลงไปที่ผมสวยพร้อมกับรั้งเอวบางให้มาชิดกับตัวเขามากขึ้น จุนมยอนเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่กำลังหลับพริ้มอยู่ จึงทำให้เขาเลิกขยับตัวออกห่าง ปล่อยให้เซฮุนได้ทำตามใจของตนเอง
เพราะลึกๆแล้วเขาเองก็ไม่อยากออกมาจากอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้เลย.....
.
.
.
.
.
.
.
.
TBC.
Talk: แต่งเสร็จก็เลือดหมดตัวพอดีค่ะ อุแง้ ถ้าถามว่าฟิคเรื่องนี้จะมีดราม่ามั้ยก็ขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะคะว่าไม่รอด 555555555
เจอกันตอนหน้าค่าา
#คุณท่านเซฮุน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น