หญิงวัยกลางคนพูดขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นลูกชายของตนเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์โดยสวมใส่เสื้อผ้าในชุดเดิม
"ไปเคลียร์งานที่บริษัทมาครับ"
"อย่างนั้นหรอ"
"ก็ใช่ไงครับ"
"..."
"ทำไมแม่พูดเหมือนไม่เชื่อผมเลย"
"เปล่าหนิ...เย็นนี้ก็อย่าลืมไปรับหนูยูรามาที่บ้านด้วยล่ะ"
เธอพูดก่อนจะเดินออกไปทางด้านหลังของตัวคฤหาสน์
ก๊อกๆๆ
เธอเคาะประตูห้องของอย่างแรงจนทำให้คนที่หลับพริ้มอยู่ในห้องสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ จุนมยอนรีบลุกขึ้นมาเปิดประตูห้องทันทีเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา
"คุณผู้หญิง"
"อยู่ที่นี่สบายจริงๆเนอะ ขนาดเจ้านายยังตื่นก่อนคนใช้เลย" เธอพูดย้ำคำพร้อมกับมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา
"ผมขอโทษครับ"
เธอมองร่างเล็กหัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดก่อนจะเดินออกไป
จุนมยอนมองตามหลังอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก คุณผู้หญิงไม่เคยมองเขาด้วยสายตาและท่าทางรังเกียจเช่นนั้นมาก่อน
เขาคิดทบทวนว่าตนเองกำลังทำอะไรผิดไป แต่ไม่ว่าจะคิดสักเท่าไหร่ก็ไม่เห็นว่าเขาจะไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจ
"จุนมยอน"
"ครับ?" ใบหน้าหวานหันไปตามเสียงเรียกที่คุ้นเคยดี "คุณท่าน อื้ออ"
ร่างสูงโน้มตัวลงจูบโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว เป็นเพียงการสัมผัสเบาๆเท่านั้น แต่ไม่ได้ทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นเบาลงไปเลย มันดังจนแทบจะหลุดออกมาให้ได้
"เจอกันตอนเย็นนะครับ" เซฮุนพูดพร้อมลูบผมสวยของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
"ครั...ครับ"
............................................................
"วันนี้ดูคุณอารมณ์ดีจังเลยนะคะ" ยูราพูดขึ้นที่เมื่อเห็นเซฮุนใช้นิ้วเคาะพวงมาลัยรถอย่างเป็นจังหวะตามเสียงเพลงที่เปิดคลอ
ไร้เสียงตอบกลับของเซฮุน เขาเพิ่มเสียงเพลงให้ดังขึ้นพร้อมกับขับรถออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นไฟจราจรเปลี่ยนสี
"คุณแม่สวัสดีค่ะ" หญิงสาวโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้กับว่าที่แม่สามี
"เหนื่อยไหมลูก เห็นคุณพ่อหนูบอกว่าช่วงนี้ทำงานหนักเลย"
"ไม่เหนื่อยเลยค่ะคุณแม่ แค่นี้สบายมาก"
เซฮุนเห็นคนทั้งสองพูดคุยกันอย่างออกรสจึงเดินปลีกตัวออกไปยังห้องครัวทันที
"อื้อ คุณท่าน!!"
แขนแกร่งโอบรอบเอวบางจากทางด้านหลัง ก่อนที่สันจมูกโด่งจะกดลงที่แก้มเนียน จุนมยอนที่กำลังงวดกับการทำอาหารอยู่หันมาเอ็ดอีกฝ่ายด้วยความตกใจปนกลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้า
"ทำไม ไม่ชอบให้หอมแก้มหรอ"
"ไม่ช...อื้ออ" น้ำเสียงหวานถูกดูดกลืนหายไปเมื่อถูกริมฝีปากของอีกฝ่ายเข้าครอบครอง
ปั้ก!!
จุนมยอนทุบเข้าที่อกแกร่งอย่างแรงเมื่อเซฮุนถอนจูบออกมา
"โอ้ย เจ็บนะ"
"เจ็บก็ดีครับ จะได้รู้ว่าไม่ควรมาทำตัวแบบนี้ในที่แบบนี้"
"ถ้างั้นในห้องก็ทำได้ใช่ไหม"
"คุณท่าน!"
รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่ออย่างอัตโนมัติ เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าดุใส่เขา
เซฮุนไม่เคยเห็นจุนมยอนมีสีหน้าเช่นนี้มาก่อน เพราะร่างเล็กจะเป็นฝ่ายยอมเขาตลอด จนเขารู้สึกไม่พอใจในบางทีเหมือนกัน แต่พอมาวันนี้ได้เห็นอีกฝ่ายโต้แย้งบ้างเขากลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
"อยู่ที่นี่กันเองหรอคะ ยูราก็คิดว่าคุณหายไปไหนซะอีก"
จุนมยอนรีบผละตัวออกห่างเซฮุนทันทีเมื่อเห็นยูราเดินเข้ามา
"คุณคงหิวมากเลยนะคะ ถึงได้รีบเข้าครัว"
ยูราพูดขึ้นกับเซฮุนพร้อมมองเขาด้วยแววตาที่มีความแฝงบางอย่าง
"เราเริ่มทำกันเลยไหมครับคุณยูรา" จุนมยอนพูดขัดขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาของคนทั้งคู่มองกันอย่างไม่ค่อยเป็นมิตร
"ก็ดีจ้ะ เรารีบทำก่อนที่คุณเซฮุนจะหิวมากไปกว่านี้" รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยหลายความรู้สึกส่งมายังจุนมยอนจนเขาไม่อาจล่วงรู้ได้เลย ว่าหญิงสาวต้องการจะสื่ออะไรกับเขา
เซฮุนเดินออกมารอข้างนอกซึ่งไม่ไกลจากห้องครัวมาก ทำให้เขาได้ยินบทสนทนาระหว่างคนทั้งคู่รวมถึงเสียงกรี๊ดของยูราเมื่อครู่ด้วย ทำให้เซฮุนรีบเข้าไปดูเหตุการณ์ทั้งหมด
"เป็นอะไรไหม" เขาวิ่งตรงเข้าไปหาจุนมยอนที่กำลังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
"คุณยูราครับ คุณยูราเธอโดนน้ำร้อนลวก" จุนมยอนผละตัวเองออกจากการเกาะกุมของเซฮุน แล้วรีบเข้าไปดูยูราทันที
"คุณยูราครับ เดี๋ยวผมทำแผล..." เธอสะบัดมือออกจากจุนมยอนด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก เธอตวัดหางตามองเซฮุนที่กำลังยืนดูเธอด้วยสีหน้าเพิกเฉย ทำให้อารมณ์คุกรุ่นที่มีอยู่ก่อนแล้วมันเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว
"ไม่เป็นไร" ขณะที่ยูราพูด สายตาก็ยังคงจับจ้องไปยังร่างสูงที่ยังคงนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จุนมยอนที่พอจะอ่านสายตาของหญิงสาวออกก็รีบหันไปพูดกับคนด้านหลังทันที
"คุณท่านครับ...ช่วยมาทำแผลให้คุณยูราหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมไปเอาอุปกรณ์ทำแผลมาให้" ยังไม่ทันที่เซฮุนจะท้วงอะไรออกมา จุนมยอนก็รีบเดินออกไปทันที
เซฮุนเดินมาจับมือเรียวสวยของหญิงสาวมาล้างน้ำในอ่างล้างมืออย่างไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่
"คุณนี่ดูเชื่อฟังคนใช้มากกว่าแม่ของคุณอีกนะคะ" เธอแสยะยิ้มให้เซฮุนที่กำลังล้างแผลอยู่ เขาถึงกับชะงักแล้วหันมามองหญิงสาวด้วยแววตาโกรธ แต่ถึงอย่างนั้นมันยิ่งทำให้ยูรารู้สึกสนุกที่สามารถไปสะกิดต่อมอารมณ์โกรธให้กับเซฮุนได้
เธอโต้ตอบเขาด้วยการมองอย่างกวนประสาท ยิ่งทำให้เซฮุนมีอารมณ์โกรธจัดหนักขึ้นไปอีก
"อย่ามาเรียกจุนมยอนแบบนั้น" เขาเผลอบีบมือเรียวสวยอย่างแรงตามอารมณ์โกรธที่มีมาก แต่ยูราดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านอะไร เธอมองเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน ยั่วอารมณ์โกรธของอีกฝ่ายได้ดีทีเดียว
"อ้อ! ต้องเรียกว่าคู่นอน ถึงจะถูกใช่ไหมคะ"
"คิมยูรา!!!" เซฮุนสะบัดมือของหญิงสาวทิ้งอย่างแรงก่อนจะถอยห่างจากอีกฝ่ายมา เพราะกลัวตัวเองจะพลั้งมือทำอะไรไม่ดีลงไป
"มันเป็นความจริงใช่ไหมล่ะคะ คุณถึงรับไม่ได้จนโมโหขนาดนี้"
"เธอออกไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" ยูราทำสิ่งที่ตรงข้ามกับที่เซฮุนพูดโดยสิ้นเชิง เธอเดินเข้าไปใกล้เซฮุนมากขึ้นเรื่อยๆ
"แต่ต่อจากนี้คุณคงไม่ต้องการเด็กนั่นแล้วล่ะค่ะ เพราะฉันจะทำหน้าที่แทนเอง"
แขนเรียวทั้งสองข้างโอบรอบคอแกร่งก่อนจะโน้มให้ลงมาใกล้ใบหน้าสวย ริมฝีปากบางของหญิงสาวบดจูบลงไปโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว เซฮุนดันตัวหญิงสาวออกทันทีเมื่อได้สติกลับมา
"ผมวางอุปกรณ์ทำแผลไว้ตรงนี้นะครับ" จุนมยอนที่มาทันเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่พูดขึ้นก่อนจะเดินออกไป
...................................................
ร่างเล็กแทบจะพาตัวเองออกมาไม่ไหวจากที่ตรงนั้น เขารู้สึกชาไปทั้งร่าง ไร้เรี่ยวแรงที่จะเดินต่อ
ทั้งๆที่เขาเตรียมใจมาพักใหญ่แล้วว่าวันหนึ่งมันก็ต้องมาถึง
วันที่รอยจูบนั้นจะไม่ใช่ของเขา อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นที่เขาได้รับมาตลอดจะถูกมอบให้คนอื่น สัมผัสที่แสนหอมหวานกำลังจะเลือนหายไปกับเวลาที่เหลือน้อยลงทุกที
'ต้องเรียกว่าคู่นอน ถึงจะถูกใช่ไหมคะ'
คำพูดของหญิงสาวยังคงดังก้องในหัวของจุนมยอนตลอดเวลา เขาจะไม่เสียใจเลยถ้าเซฮุนปฏิเสธหญิงสาวว่ามันไม่เป็นความจริง
แต่เซฮุนกลับไม่พูดอะไรออกมาเลย
คนอย่างเขาคงเป็นได้เท่านั้นจริงๆ เขาโง่ที่ไปหวังลมๆแล้งๆว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเซฮุนมันคือความรัก
โง่...ที่คิดว่าอีกฝ่ายมีใจให้ แต่มันกลับเป็นเขาคนเดียวที่มอบทั้งร่างกายและหัวใจให้อีกฝ่ายไปจนหมด โดยไม่คิดจะเผื่อไว้เลย มันจึงเจ็บปวดจนเกินจะรับไหว
"จุนมยอน"
ปั้งๆๆๆ
"เปิดประตูให้ฉัน"
ปั้งๆๆๆ
"จุนมยอน"
ร่างเล็กที่นั่งทรุดตัวพิงประตูอยู่ลุกขึ้นมาเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆก่อนจะบิดกลอนประตูให้เปิดออก
"เดี๋ยวรีบไปจัดโต๊ะให้ครั...." เซฮุนแทรกตัวเข้ามาในห้องทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบประโยค
"คุณท่าน"
"ฟังฉันก่อน"
"ฟังอะไรครับ....คุณท่านไม่ได้ทำอะไรผิดเลย"
"...."
"คนกำลังจะแต่งงานกัน จูบกันมันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยครับ" เขาฝืนยิ้มให้ร่างสูงโดยที่แทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
"จุนมยอน"
"อย่ามาให้ความสำคัญกับคนอย่างผมเลยครับ ผมมันก็แค่...." คำพูดนั้นมันจุกอยู่ที่อกด้านซ้ายของร่างเล็ก มันจุกจนพูดไม่ออก "ก็แค่...."
"ก็แค่คนที่ฉันรัก"
"...."
"จะเรียกว่า'แค่'อยู่อีกไหม"
"คุณท่าน"
ในยามนี้ไม่ใช่แค่จุนมยอนที่กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ แต่เซฮุนก็เก็บมันไม่ไหวแล้วเช่นกัน
มือแกร่งสัมผัสที่แก้มเนียนอย่างอ่อนโยน เขาไล่เช็ดน้ำตาให้อีกฝ่ายพร้อมกับมองอย่างตัดพ้อ
"แล้วนาย...เห็นฉันเป็นอะไร ฉันเคยเข้าไปอยู่ในหัวใจของนายบ้างรึเปล่า"
"...."
"ถ้าตัดเรื่องสถานะบ้าๆพวกนั้นออกไป....เธอจะรักฉันบ้างรึเปล่า"
"มันเลยคำนั้นไปไกลแล้วครับ"
"...."
"ผม..."
เซฮุนโผเข้ากอดร่างเล็กทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ
"แค่นี้ก็พอแล้วไม่ใช่หรอ...แค่เรารักกัน"
จุนมยอนค่อยๆผละตัวออกจากร่างสูงเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่
"แค่รักอย่างเดียวมันไม่พอหรอกครับ"
"จุนมยอน"
"คุณท่านรู้ดี มันไม่มีทางเป็นไปได้"
"งั้นเราหนีไปด้วยกัน ไปที่ไหนก็ได้ที่มีแต่เรา ขอแค่มีนายอยู่ ฉันยอมทิ้งทุกอย่างที่นี่"
"อย่าทำแบบนั้นเลยครับ ผมไม่ได้มีค่ามากพอให้คุณท่านทิ้งทุกอย่างไป"
"....."
"เราหยุดเรื่องทุกอย่างไว้เท่านี้ แล้วทำให้มันถูกต้องอย่างที่ควรจะเป็นเถอะนะครับ"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
TBC.
เพราะถูกสถานะทางสังคมบีบบังคับ
คำว่ารักจึงไม่เพียงพอที่จะทำให้อยู่ด้วยกันได้