SF hunho #คุณท่านเซฮุน [PART 1] ⚠️NC 18+⚠️

[PART 1]


"คุณว่าชุดนี้เหมาะไหมคะ"

ยูราพูดขึ้นขณะที่นั่งเลือกแบบชุดแต่งงานในร้าน wedding สุดหรู


หญิงสาวใบหน้าหวานสวยที่ไม่ว่าจะมองเธอมุมไหนก็แทบไม่มีที่ติ ราวกับสวรรค์บรรจงสร้างเธอขึ้นมา และความสวยของเธอนั้นก็ต้องคู่ควรกับคนที่มีพร้อมในทุกๆด้านอย่าง'โอเซฮุน'


หนุ่มนักธุรกิจไฟแรงที่ประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็วเพียงแค่อายุ 30 ต้นๆเท่านั้น และบวกกับใบหน้าที่ได้รูปและดูลงตัวไปซะทุกอย่าง ทำให้เขากลายเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบไปโดยปริยาย


ไม่ต้องถามก็คงพอรู้ว่าผู้หญิงมากมายต่างหมายปองเขา แต่ในเวลานี้ผู้หญิงเหล่านั้นก็คงทำได้เพียงมองเท่านั้น เพราะเขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงผู้เป็นแม่มองว่าคู่ควรกับลูกชายสุดที่รักมากที่สุด


ทั้งเรื่องรูปร่างหน้าตา หน้าที่การงาน ฐานะทางสังคม ล้วนแล้วแต่ส่งเสริมให้เขาดูสมบูรณ์แบบมากขึ้น ถ้ามีผู้หญิงแบบคิมยูรามาอยู่เคียงข้าง


"คุณเลือกเถอะ เดี๋ยวผมไปรอที่รถนะ" เซฮุนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินออกจากร้านไป ทำให้ยูราที่นั่งอยู่ถึงกับอึ้งในการกระทำของเขา

ผู้หญิงอย่างยูราไม่เคยถูกเมินเช่นนี้มาก่อน ตรงกันข้าม เธอถูกเข้าหาจากผู้ชายหลายต่อหลายคนเสียจนเธอรำคาญคนพวกนั้น


มีเพียงเซฮุนที่ทำให้เธอประหลาดใจ

เขาต่างจากผู้ชายคนอื่นที่เข้าหาเธอ

และนั่นทำให้เธออยากที่จะรู้จักเขามากขึ้นกว่าเดิม

......................................................

"เซฮุน"


ร่างสูงหยุดชะงักทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่เมื่อได้ยินเสียงผู้เป็นมารดาเรียกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง


"ครับแม่"


"ทำไมถึงปล่อยให้หนูยูราเลือกชุดคนเดียว ห้ะ!"


"เธอมาฟ้องแม่หรอครับ"


"ไม่ได้มีใครมาฟ้องแม่ทั้งนั้นแหละ แม่รู้ของแม่เอง"


"ผมเลือกชุดแต่งงานไม่เป็น ให้เธอเลือกก็ดีแล้วครับ อีกอย่างเธอเป็นคนใส่ ไม่ใช่ผมซะหน่อย"


"เดี๋ยวนี้กล้ายอกย้อนแม่หรอ ห้ะ" ผู้เป็นมารดาใช้ฝ่ามือตีเข้าที่บ่าแกร่งของเขาเต็มแรง ก่อนที่จะหางตาจะเหลือบไปเห็นผู้ที่เข้ามาใหม่


สายตาของเซฮุนเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้เห็นกับร่างเล็กที่เดินถือถาดน้ำมา เขามองอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนพร้อมกับยิ้มที่มุมปากอย่างพึงใจ


"น้ำครับ คุณท่าน"


"เธอมาก็ดีเลยจุนมยอน" คนตัวเล็กมีสีหน้าเลิ่กลั่กเมื่อหญิงวัยกลางคนทักเขา

"ครับ? คุณผู้หญิง"


"ช่วยบอกเจ้านายของเธอทีว่าให้เลิกทำตัวเป็นเด็กๆได้แล้ว"

จุนมยอนรีบก้มหน้างุดทันทีเมื่อได้ยิน เขาไม่มีทางต่อว่าคนที่มีบุญคุณล้นหัวเขาได้หรอก

และการกระทำเช่นนั้นมันยิ่งทำให้เซฮุนหลุดยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้

"วันนี้ไปสอบมาเป็นยังไงบ้าง" เสียงทุ้มของเซฮุนถามขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้คนตัวเล็กไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยมา

"พอทำได้ครับ" จุนมยอนพูดพร้อมค่อยๆเงยหน้าสบตากับร่างสูงที่มองเขาด้วยสายตาอ่อนโยนปนกับแฝงอะไรบางอย่างไว้


"ได้ทีเปลี่ยนเรื่องเลยนะ" ผู้เป็นแม่มองค้อนร่างสูงด้วยความไม่พอใจนัก

"วันนี้ผมเหนื่อยแล้ว ขอตัวขึ้นห้องก่อนนะครับ" เซฮุนโน้มตัวลงหอมแก้มผู้เป็นมารดาก่อนจะรีบเดินขึ้นห้อง แต่ก็เร็วไม่พอฝ่ามือของแม่ที่ประทับลงที่แผ่นหลังกว้างของเขา

"ถ้าวันหลังทำแบบนี้กับหนูยูราอีก แม่ไม่ปล่อยแกไว้แน่"

เขาหันมายิ้มให้ผู้เป็นแม่ก่อนจะหันมาหาร่างเล็กที่ยังคงถือถาดน้ำอยู่

"นาย...เดี๋ยวเอาน้ำขึ้นไปให้ฉันที่ห้องด้วย"


"ครับ" จุนมยอนพยักหน้ารับคำเซฮุนอย่างว่าง่าย

................................................

ขาเรียวสาวเท้าเข้ามายังห้องนอนของเซฮุนที่กว้างกว่าห้องนอนของเขา 3 เท่าได้

เขาเดินมาวางถาดน้ำไว้ที่โต๊ะทำงานของอีกฝ่ายก่อนจะเดินตรงไปยังประตูเพื่อออกจากห้อง แต่เมื่อแง้มประตูออกได้นิดเดียวก็ถูกรั้งข้อมือไว้ด้วยมือแกร่ง ทำให้จุนมยอนหันไปตามแรงที่รั้งเขาไว้อย่างช่วยไม่ได้


"คุณท่.....อื้ออ" ริมฝีปากของร่างสูงโน้มลงมาประกบริมฝีปากอิ่มโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว เขาค่อยๆดันคนตัวเล็กให้ติดกับประตูที่ถูกเปิดเมื่อครู่ให้ปิดลงพร้อมกับใช้มือเอื้อมไปล็อกห้องไว้ โดยที่ยังกอบโกยความหอมหวานจากริมฝีปากของอีกฝ่ายไว้อยู่


เซฮุนดูดดึง ขบเม้มริมฝีปากอิ่มราวกับเป็นขนมหวานที่เขาอยากลิ้มรสมานาน จุนมยอนเผยอปากออกเพื่อหวังหอบเอาอากาศเข้าไปเมื่อรู้สึกหายใจติดขัด แต่มันกลับเป็นจังหวะที่ทำให้เซฮุนได้สอดลิ้นหนาเข้าไปชิมความหวานจากคนตัวเล็ก

จุนมยอนพยายามดันตัวร่างสูงออกเมื่อรู้สึกแทบล้มทั้งยืน แต่เซฮุนกลับรั้งเอวบางให้เข้าหาตัวมากขึ้นจนทั้งสองร่างแทบจะหลอมรวมเป็นคนเดียวกัน


เซฮุนถอนจูบออกมาอย่างเสียดายเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเริ่มหายใจติดขัด จุนมยอนต้องจับกลอนประตูเป็นที่ยึดเมื่อไม่ให้ตนเองล้มลงไป เขาหอบเข้าเอาอากาศทั้งหมดเข้าไปอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะเงยหน้ามองร่างสูงด้วยแววตาสั่นคลอน

"คุณท่าน"

"วันนี้เธออายุครบ 18 แล้ว"

เซฮุนค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้จุนมยอนมากขึ้นจนร่างเล็กรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนที่รินรดใบหน้าของเขา

ริมฝีปากของร่างสูงประทับลงที่หน้าผากสวยอย่างอ่อนโยนก่อนจะมาจูบที่ขมับ ไล่ลงมาทีปลายจมูกโด่งรั้น และแก้มที่ขึ้นสีเลือดฝาดก่อนจะไปจูบที่ใบหูเล็กพร้อมขบเม้มมันอย่างโหยหา

"จำสัญญาของเราได้ไหม"

เขาลูบผมคนตัวเล็กพร้อมย่อตัวสบสายตาด้วยแววตาที่อ่อนโยนจนทำให้อีกฝ่ายใจสั่น

"ผมให้คุณท่านได้ทุกอย่างครับ ชีวิตของผมเป็นของคุณท่าน" เมื่อเซฮุนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ

ก่อนจะค่อยๆโน้มริมฝีปากเข้าไปประกบจูบอีกครั้ง เขาใช้มือข้างหนึ่งรั้งคอเล็กให้เข้าใกล้เขามากขึ้น ส่วนมืออีกข้างก็ทำหน้าที่ปลดเปลื้องอาภรณ์ของอีกฝ่ายอย่างรีบร้อน

"ค...คุณท่าน" ริมฝีปากได้รูปไล้ลงมาที่ต้นคอขาวก่อนจะขบเม้มด้วยความโหยหา ริมฝีปากค่อยๆไล่ลงมาที่แผ่นอกบาง เซฮุนสร้างรอยรักไว้อยู่หลายจุด ทำให้จุนมยอนมีสีหน้าเหยเกตามแรงอารมณ์ที่อีกฝ่ายมอบให้

"หวาน....หวานไปหมดทั้งตัว" เซฮุนผละตัวออกมาจากร่างเล็กพร้อมมองใบหน้าหวานที่มองเขาด้วยความใคร่ นั่นทำให้เขาพึงพอใจไม่น้อย

เขาจับคนตัวเล็กให้หันหลัง ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนเองออกไปให้พ้นทาง

สันจมูกโด่งกดลงไปขมับ ไล้ลงมาที่ลำคอระหงส์เป็นการเร้าอารมณ์อีกฝ่าย พร้อมกับปลดกางเกง
ของตนออก จุนมยอนจึงรีบปลดกางเกงของตนออกอย่างลวกเหลือเพียงแต่กางเกงชั้นในที่หมิ่นเหม่


เซฮุนดึงกางเกงชั้นในของอีกฝ่ายลงอย่างรีบร้อนก่อนจะใช้นิ้วสอดเข้าไปยังช่องทางรักของคนตัวเล็กทีละนิ้วก่อนจะค่อยๆขยับเป็นจังหวะ ทำให้จุนมยอนเผลอร้องครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"คุณท่านครั...อ้ะ"


"เด็กดี" เซฮุนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า


น้ำเสียงหวานของจุนมยอนมันปลุกเร้าอารมณ์เขาให้มากขึ้นจากเดิมหลายเท่าเขาขยับนิ้วไปมาจนอีกฝ่ายเกือบถึงฝั่งฝันแต่ก็ต้องถอนนิ้วออกมาอย่างดื้อๆ ทำให้ร่างเล็กหันมามองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน อาการกำหนัดของร่างเล็กมันทำให้เขาแทบคลั่งเมื่อได้เห็น

"อะ คุณ...อ้ะ"


แท่งร้อนของร่างสูงถูกเข้าไปแทนที่นิ้วที่สอดเข้าไปก่อนหน้านี้ ทำให้จุนมยอนร้องครางออกมาอย่างไม่เป็นภาษาเพราะความเจ็บปวด

เซฮุนจูบซับที่แผ่นหลังเล็ก ไล่ขึ้นมาขบเม้มที่ใบหูเพื่อช่วยทดแทนความเจ็บปวดที่เขามอบให้

"เจ็บไหม"


"ไม่...ไม่เป็นไรครับ"


เซฮุนเริ่มขยับส่วนอ่อนไหวอย่างช้าๆ เพราะกลัวคนตัวเล็กเจ็บมากไปกว่านี้

"เข้า เข้ามาอีกครับ"

เมื่อเขาเห็นร่างเล็กได้รับความเสียวซ่านเข้ามาแทนความเจ็บปวดแล้ว จึงใช้มือแกร่งทั้งสองข้างจับสะโพกมนไว้ก่อนจะกระแทกเข้าไปด้วยจังหวะที่เร็วและแรงขึ้น ทำให้จุนมยอนต้องเกาะประตูไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไปกองกับพื้น


"ผม จะเสร็จ อ้ะ จะเสร็จแล้ว"


"อืมม พร้อมกันนะ"

เซฮุนกระแทกแก่นกายของตนเองเข้าไปจนสุดก่อนจะถอนออกมาอย่างเชื่องช้า เขาใช้ผ้าเช็ดน้ำรักที่เปรอะเปื้อนคนตัวเล็กออกก่อนจะอุ้มร่างกายที่เหนื่อยอ่อนไปวางลงที่เตียงใหญ่อย่างเบามือ พร้อมกับมอบจุมพิตที่อ่อนโยนลงบนผมที่ปรกลงบนหน้าผากสวย

มือเล็กจับแขนแกร่งที่กำลังห่มผ้าให้เขาไว้ ก่อนจะช้อนตามองด้วยแววตาอ้อน มันทำให้คนที่มองแทบทนไม่ไหวจนอยากจะเริ่มบทรักต่ออีกครั้ง แต่ก็ต้องห้ามใจตัวเองไว้ เพราะร่างกายของอีกฝ่ายต้องรับไม่ไหวแน่ๆ


"อ้อนแบบนี้จะเอาอะไร หืมม"


"เปล่าครับ"


จุนมยอนมีใบหน้าเศร้าลงอย่างเห็นชัดเมื่อนึกไปถึงงานแต่งงานของเจ้านายเขากับคู่หมั้นอย่างยูรา มันทำให้เขาคิดว่าถ้าถึงวันนั้นขึ้นมา เซฮุนคงไม่มายุ่งกับเขาอีกแล้ว

แต่จริงๆมันก็ถูกแล้ว...


เพราะสถานภาพของเขากับเซฮุนมันช่างแตกต่างกันจนไม่มีทางมาบรรจบกันได้


เขาเป็นเพียงเด็กกำพร้า ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าตัวเอง จนได้มาเจอกับเซฮุนที่เป็นเหมือนแสงสว่างนำทางให้เขาออกมาจากที่มืดมิด


บุญคุณครั้งนั้นมันท่วมหัวเขาจนไม่รู้จะตอบแทนอีกฝ่ายอย่างไรหมด แต่เขาสัญญากับตัวเองไว้ว่าถ้าเป็นเซฮุน แม้แต่ชีวิตเขาก็ให้ได้....

.................................................

FLASHBACK

8 ปีที่แล้ว

"คุณอาฮะ คุณอา!!!" เซฮุนในวัย 25 ปีหันไปตามเสียงเรียกของเด็กผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งที่วิ่งหน้าตาตื่นมาหาเขา


"มีอะไรหรอครับ หืม" เซฮุนย่อตัวลงคุยกับเด็กผู้ชายคนนั้นด้วยแววตาอ่อนโยน


"คุณอาลืมกระเป๋าตังค์กับซองเอกสารไว้ฮะ" เด็กชายยื่นของที่พะรุงพะรังในมือเล็กไปให้กับอีกฝ่าย


"ขอบคุณมากนะครับ" เขายีผมเด็กผู้ชายคนนั้นด้วยความเอ็นดู


"งั้นผมกลับก่อนนะฮะ"


"เดี๋ยวอาไปส่งดีกว่า วิ่งมาซะไกลเลย....ว่าแต่เราชื่ออะไรครับ"


"จุนมยอนฮะ คิมจุนมยอน"

.

.

.

.

.

.

TBC.

SF ฉลองคัมแบค 9 คน เย่ๆ 5555555555
ตอนแรกไรท์คิดจะแต่งตอนเดียวจบแต่พล็อตในหัวพรั่งพรูมาก และยังไม่รู้ว่าจะกี่ตอนจบ 5555555 แต่จะนำลงบล็อกทั้งหมด เพราะน่าจะมี NC เยอะมาก หวังว่ารีดเดอร์จะชอบกันนะคะ

สกรีมฟิคได้ที่แท็กนี้เล้ยย >> #คุณท่านเซฮุน

ทวงฟิค บ่นไรท์ ด่าไรท์ได้ที่แท็กนี้เลยยย >> #คลังฟิคWRj