FLASHBACK
8 ปีที่แล้ว
ร่างสูงย่อตัวลงมองเด็กชายในวัย 10 ขวบพร้อมกับลูบผมอย่างอ่อนโยน แววตาใสซื่อจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความสั่นกลัว เซฮุนเข้าใจดีว่าต้องใช้เวลาอีกนานกว่าที่จะทำให้เด็กคนนี้หายจากอาการหวาดกลัวได้
ตั้งแต่วันนั้นที่เขาไปติดต่อเจรจาขอซื้อที่ดินแห่งหนึ่งไว้ ก่อนจะเดินกลับมาที่รถโดยลืมของสำคัญเอาไว้ แต่ยังไม่ทันที่จะนึกขึ้นได้ เขาก็พบกับเด็กชายหน้าตาจิ้มลิ้มได้วิ่งนำของมาให้เขาเสียก่อน
'จุนมยอนฮะ คิมจุนมยอน'
เขายังจำใบหน้าเปื้อนยิ้มที่มอบให้เขาในวันนั้นได้ดี เด็กชายคนนั้นยิ้มให้เขา แต่นัยน์ตากลับหม่นหมองเหมือนไม่เคยได้รับสิ่งที่เรียกว่าความสุขมาก่อน
"คุณอา....จะไม่ตีผมใช่ไหมครับ" จุนมยอนในวัย 10 ขวบถามเขาออกไปด้วยความไร้เดียงสา
"ไม่ตีครับ อาจะไม่ตีหนู"
"จะไม่หยิกผมด้วยใช่ไหมครับ"
"...."
"จะไม่..."
เซฮุนโผเข้ากอดจุนมยอนก่อนที่อีกฝ่ายจะได้เอ่ยอะไรออกมาอีก เขาลูบศีรษะของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ก่อนจะมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจัง
"อยู่ที่นี่..จะไม่มีใครมาทำอะไรหนูได้ หนูจะปลอดภัย เชื่ออานะครับ"
...................................................
"เนี่ยหรอ คนที่ไปลูกขอรับเลี้ยงมา"
ผู้เป็นแม่ของเซฮุนพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าลูกชายของตนกล่อมจุนมยอนจนหลับไปแล้ว
"ครับแม่"
"หน้าตาน่ารักดีนะ แต่อย่าให้ผยองมากเกินไปล่ะ"
"จุนมยอนเพิ่งจะ 10 ขวบเองนะครับ น้องไม่มีทาง...."
"แต่กันไว้ก่อนก็ดีกว่าไม่ใช่หรอ เราไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเด็กคนนี้ด้วยซ้ำ พ่อแม่เป็นใครก็ไม่รู้ ถ้าเราไม่สอนให้ถ่อมตัว วันนึงลูกอาจจะโดนแว้งกัดก็ได้"
"แม่ครับ"
"เชื่อแม่ และก็ไม่ต้องให้เด็กนี่เรียกเราว่าอาด้วย เดี๋ยวจะเหลิงไปกันใหญ่"
"...."
"แต่ถ้าจะให้ดี เดี๋ยวแม่จะเลี้ยงเด็กนี่เอง เพราะยังไงลูกก็คงวุ่นกับโปรเจคท์งานใหม่"
"ไม่เป็นไรครับ เด็กคนเดียวผมเลี้ยงได้"
"...."
"ผมจะทำตามที่แม่บอก แม่จะได้ไม่ต้องกังวล"
เซฮุนบอกกับแม่เพื่อตัดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดต่อ เขาส่งแม่เข้าห้องนอนก่อนจะกลับมานอนข้างเด็กชายที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าความสงสารในวันนั้นจะแปรเปลี่ยนมาเป็นรักจนหมดหัวใจได้...
....................................................
5 ปีที่แล้ว
"คุณอาา"
จุนมยอนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามายังคฤหาสน์หลังใหญ่เพื่อหวังว่าคนที่เขาเรียกหาจะได้เห็นสิ่งที่เขาตั้งใจมาตลอดปีเป็นคนแรก
แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อเห็นหญิงวัยกลางคนทำหน้าไม่พอใจใส่เขา
"คุณผู้หญิง"
"บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้เรียกคุณอา"
ใบหน้าหวานถอดสีทันทีเมื่อได้ฟังคำพูดของหญิงวัยกลางคนที่เอ็ดเขาด้วยใบหน้าดุ
"เซฮุนนี่ก็จริงๆเลย สอนยังไงของเขากัน"
"ผมผิดเองครับ คุณอา....คุณเซฮุนไม่เกี่ยว"
"เรียกแบบนั้นได้ยังไง ลูกชายฉันแก่กว่าเธอตั้งกี่ปี ไม่รู้หรอ"
"....."
"ต่อจากนี้ไปเรียกลูกชายฉันว่าคุณท่าน เพราะอีกหน่อยเขาก็จะมีหน้ามีตาทางสังคม คงไม่เหมาะนะถ้าเธอจะมาเรียกเขาว่าอา"
"ครับ คุณผู้หญิง"
"อ้อ อีกอย่างเธอโตแล้ว ฉันว่าควรย้ายห้องนอนได้แล้วล่ะ ลูกชายฉันคงอึดอัดเต็มทนแล้ว"
จากความร่าเริงในตอนแรกของเขามันกลับเศร้าซึมลงเพราะคำพูดของผู้หญิงที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ของผู้มีพระคุณ
เขารู้ตัวดีว่ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะอะไร และไม่เคยคิดที่จะก้าวล้ำเส้นที่ถูกขีดไว้ตั้งแต่แรก เพียงแต่เขาไม่เคยคิดว่าเซฮุนจะอึดอัดใจที่ต้องนอนห้องเดียวกับเขา
"เดี๋ยวเซฮุนก็จะกลับแล้ว เธอไปขนข้าวของลงมาได้แล้ว ฉันให้แม่บ้านเตรียมห้องไว้ให้แล้ว"
"แม่ครับ นี่มันอะไรกัน"
เซฮุนเข้ามาทันฟังประโยคเมื่อครู่ก็พูดขึ้นมาด้วยความสงสัย
"จุนมยอนอยากย้ายลงมาอยู่คนเดียว แม่เลยให้แม่บ้านจัดห้องให้น่ะ ใช่ไหมจุนมยอน"
"ใช่ครับ"
จุนมยอนจำเป็นต้องตอบไปตามน้ำเพื่อเป็นการไม่ไปพูดหักหน้าอีกฝ่าย
"ทำไมถึงอยากย้าย" เซฮุนถามขึ้นอย่างคาดคั้นเพื่อต้องการคำตอบ
"ผมกลัวคุณท่านจะอึดอัดครับ"
"คุณท่าน?" เซฮุนขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อได้ยินคำๆนั้นออกจากปากของอีกฝ่าย
"ครับ คุณท่าน"
"ขึ้นไปคุยกันข้างบน"
มือแกร่งจับข้อมือเล็กให้ไปตามแรงดึงของเขา เขาพาร่างเล็กขึ้นมาบนห้องนอนพร้อมกับปิดประตูห้องอย่างแรง ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่าเขาโมโหมากขนาดไหน
"อามันน่าเบื่อมากใช่ไหม หนูถึงทำแบบนี้"
"ไม่ใช่นะครับ แต่ผมกลัวคุณท่านจะอึดอัดจริงๆ"
"คุณท่านหรอ ห่างเหินดีจัง"
เซฮุนแค่นยิ้มก่อนจะมองมาที่เด็กชายตัวเล็กที่มองเขาด้วยความรู้สึกผิด เขารู้ว่าแม่ของเขาเป็นคนให้จุนมยอนย้ายห้อง แต่ถ้าคนตัวเล็กขัดขืนสักนิดเขาคงจะช่วยพูดกับแม่ให้
แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็ดูไม่ได้รู้สึกอะไรที่ต้องย้ายห้องไปอยู่คนเดียว เขาจึงทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากปล่อยให้อีกฝ่ายเก็บข้าวของออกไป
"จะไปจริงๆหรอ"
เซฮุนพูดเพื่อรั้งอีกฝ่ายไว้เป็นครั้งสุดท้าย เขาเพียงหวังว่าจุนมยอนจะเปลี่ยนใจและกลับมาอยู่กับเขาเหมือนเดิม
"ผมแค่ย้ายห้องเองนะครับ ไม่ได้ไปไหนไกลเลย"
"แต่มันไกลมากสำหรับฉัน"
เซฮุนจ้องมองใบหน้าหวานด้วยแววตาตัดพ้อ สายตาที่มองมานั้นมันทำให้คนตัวเล็กใจอ่อนยวบทันที จึงต้องรีบหันหน้าหนีเพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกผิดไปมากกว่านี้
"แต่คุณท่านยังเรียกใช้ผมได้ตลอดนะครับ"
"อาใช้ให้หนูไม่ไปได้ไหม"
"คุณท่าน"
จุนมยอนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อน ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น แต่เป็นเซฮุนเองที่ถอยหนีเขา
"ไปเถอะ" เขาพูดพร้อมดับยืนหันหลังให้อีกฝ่าย
เซฮุนไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมต้องหงุดหงิดถึงเพียงนี้ แค่คนตัวเล็กย้ายห้องออกไปมันก็ทำให้เขาหัวเสียแทบบ้า เขากำลังเสพติดอีกฝ่ายมากเกินไป มันมากเสียจนรู้ตัวอีกทีก็ขาดไม่ได้แล้ว
ยิ่งการนอนคนเดียวในค่ำคืนนี้ของเขามันก็ยิ่งตอกย้ำว่าเขาขาดจุนมยอนไม่ได้จริงๆ เขานอนพลิกไปมาจนสุดท้ายก็ทนไม่ไหว จึงตัดสินใจให้คนไปตามจุนมยอนมาโดยอ้างว่าจะให้มาช่วยทำงานเพื่อที่แม่จะได้ไม่ต้องสงสัย
"คุณท่านมีอะไรให้ผมช่วยหรอครั...."
ยังไม่ทันที่จุนมยอนจะพูดจบ เซฮุนก็คว้าตัวอีกฝ่ายมากอดไว้ ใบหน้าหวานซุกเข้ากับอกแกร่งจนทำให้เสียงที่คนตัวเล็กพูดเมื่อครู่ถูกกลืนหายไป
"อานอนไม่หลับ หนูช่วยนอนกอดอาแบบทุกคืนได้ไหม"
แววตาของเซฮุนส่งไปให้อีกฝ่ายอย่างออดอ้อน เหมือนเด็กเอาแต่ใจที่อ้อนแม่เพื่อต้องการขนม
"คุณท่านครับ"
"นะครับ อาขอ แค่คืนนี้ก็ได้ ถือว่าอาให้รางวัลคนเก่งที่สอบได้ที่ 1 ของห้องก็ได้"
จุนมยอนมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าตกใจ เพราะว่าเขายังไม่ทันที่จะได้บอกเรื่องนี้กับใครในบ้านเลย แต่ทำไมอีกฝ่ายกลับรู้เรื่องพวกนี้ได้กัน
"หนูลืมผลสอบไว้ที่ห้องครับ"
"...."
"ถ้าอยากเอาคืนไปก็ต้องนอนกอดอานะครับ"
.................................................
3 ปีที่แล้ว
"คุณท่านมีอะไรให้ผมช่วยอีกไหมครับ"
"นายง่วงรึยัง"
"ยังครับ"
"งั้นช่วยเรียงเอกสารพวกนี้ให้ฉันที"
เซฮุนยื่นเอกสารให้คนที่นั่งตรงข้ามกับเขาบนโต๊ะทำงานในห้องนอนก่อนจะก้มลงไปทำงานต่อ
ระยะห่างของทั้งคู่เพิ่มขึ้นมากภายในระยะเวลา 2 ปี เนื่องจากเซฮุนต้องงวดกับการทำงานที่เขาคาดหวังจะให้มันสำเร็จให้ได้ จึงทำให้เขาไม่มีเวลาไปสนใจใครเลย รวมทั้งร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาขณะนี้ด้วย
นานแค่ไหนกันนะที่ไม่ได้นอนกอด
เขาคิดพร้อมมองไปยังคนที่กำลังเร่งมือจัดเรียงเอกสารตามคำสั่งของเขา ก่อนจะผุดรอยยิ้มเล็กๆออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"คุณท่านมีอะไรรึเปล่าครับ"
จุนมยอนเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองเขาอยู่จึงเลือกที่จะถามออกไป
"ห้ะ เปล่าหนิ" เซฮุนละสายตาจากร่างเล็กก่อนจะหันมาทำงานของตนต่อ
เมื่อเขาเคลียร์งานจนเสร็จเวลาก็ล่วงเลยมาจนเที่ยงคืนแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมาเพื่อจะบอกอีกฝ่ายให้กลับไปนอนที่ห้อง แต่ก็พบว่าคนตรงหน้าเขาได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว
เขาอุ้มคนตัวเล็กไปยังเตียงนอนของตนก่อนจะล้มตัวนอนข้างๆคนที่หลับพริ้มอยู่ มือแกร่งลูบผมอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนได้ไม่นาน ก็ต้องตกใจกับการกระทำของร่างเล็กที่โผเข้ากอดเขาแน่น
เซฮุนทำตัวไม่ถูก เขาได้ยินเสียงหัวใจของตนเองเต้นเร็วกว่าครั้งไหนๆ มันระรัวเสียจนจะหลุดออกมาให้ได้ เซฮุนคิดไปว่าเพราะกาแฟที่เขาเพิ่งดื่มไป อาจทำให้เขามีอาการแบบนี้ แต่เมื่อผละร่างเล็กออกจากตัว อาการเหล่านั้นกลับหายไปดื้อๆ
มันยิ่งตอกย้ำถึงเรื่องสองปีที่แล้วที่เขามีความรู้สึกกับจุนมยอนเมื่อได้สวมกอด แต่ตอนนั้นเด็กชายคนนี้ยังเด็กมากเหลือเกิน เขาจึงจำเป็นต้องเว้นระยะห่างออกมา
จนในตอนนี้จุนมยอนเริ่มโตขึ้นแล้ว เขาจึงไม่อยากเก็บความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายไว้คนเดียวอีกแล้ว....
เซฮุนโน้มใบหน้าเข้าใกล้จุนมยอนมากขึ้นจนริมฝีปากทั้งคู่สัมผัสกัน เขารั้งเอวบางให้เข้ามาแนบชิดตัวเองมากขึ้น ก่อนจะเริ่มรุกล้ำ ครอบครองริมฝีปากอิ่มสีสวยมากขึ้น โดยที่อีกฝ่ายยังไม่รู้สึกตัว
"อือ" จุนมยอนครางในลำคอในขณะที่ยังหลับอยู่ เสียงนั้นมันยิ่งเพิ่มอารมณ์ของเซฮุนให้ลุกโชน ทำให้เขาลืมเรื่องผิดชอบชั่วดีไปจนหมดสิ้น
เขาเลิกเสื้อตัวบางขึ้นพร้อมกับใช้มือแกร่งไล้ไปยังทั่วร่างกาย ลิ้นหนาสอดเข้าไปรับความหวานภายในโพรงปากของร่างเล็ก เขาตวัดเกี่ยวลิ้นเล็กที่เงอะงะอย่างเอาแต่ใจ
"อื้อ" เซฮุนผละจูบออกเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเริ่มหายใจไม่ทัน ก่อนจะไซร้ลงไปที่ซอกคอขาว กลิ่นหอมอ่อนๆบนตัวของจุนมยอน มันทำให้เขาห้ามตัวเองไม่ได้ เซฮุนขบเม้มต้นคอขาวจนเกิดรอยแดง ทำให้คนที่หลับอยู่ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ
"คุณท่าน"
สติของเขากลับมาอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงเรียกท้วงของร่างเล็ก ทำให้เขาหยุดการกระทำทั้งหมดได้
"ฉันขอโทษ"
เซฮุนผละตัวออกจากร่างเล็กทันที เขารู้สึกผิดที่ทำแบบนั้นไป จุนมยอนโตขึ้นแล้วก็จริงแต่เขาก็เพิ่งอายุ 15 เท่านั้น เขาอยากจะด่าตัวเองสักพันครั้งที่ทำแบบนั้นลงไป
"ถ้าคุณท่านต้องการ ผมก็ให้ได้ครับ"
จุนมยอนพูดก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เซฮุนขึ้นเรื่อยๆจนริมฝีปากทั้งคู่สัมผัสกัน ในครั้งนี้จุนมยอนเป็นฝ่ายรุกล้ำก่อน แต่มันเป็นการรุกล้ำแบบอ่อนหัดเสียเหลือเกิน จนทำให้เซฮุนต้องกลับมาเป็นคนคุมเกมอีกครั้ง
เขาดูดดึงริมฝีปากอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ เซฮุนผลักร่างเล็กให้นอนหงายก่อนที่ตัวเองจะขึ้นคร่อมโดยที่ยังไม่ละออกจากการจูบ มือเล็กทั้งสองข้างเกี่ยวคอหนาไว้ก่อนจะขยำกลุ่มผมของเซฮุน เพื่อระบายอารมณ์ที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ
เซฮุนผละจูบออกก่อนจะปลดกระดุมเสื้อของเขาอย่างเร่งรีบ มือแกร่งเลิกเสื้อตัวบางขึ้นอีกครั้งแล้วก้มลงไปดูดดึงเม็ดสีทับทิมที่ตั้งชูชันข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ใช้นิ้วเขี่ยไปมาเพื่อกระตุ้นอารมณ์อีกฝ่ายให้มากขึ้น
"อ้ะ คุณท่าน"
เซฮุนผละตัวออกจากร่างเล็กอีกครั้ง เมื่อรู้ตัวว่าสิ่งที่ทำนั้นมันผิด เขามองไปยังร่างเล็กที่เกิดความใคร่แล้วมองมาที่เขาอย่างอ้อนวอนให้ทำต่อ
"คุณท่านครับ"
"นายยังเด็ก ฉันไม่อยากทำให้นายเจ็บ"
"ผมไม่เป็นไร"
ร่างเล็กพูดอย่างออดอ้อนพร้อมกับมาจับที่มือของเขา เซฮุนจึงตัดสินใจช่วยอีกฝ่ายเท่าที่จะทำได้
เซฮุนถอดกางเกงขาสั้นตัวบางจากนั้นก็ถอดกางเกงชั้นในที่หมิ่นเหม่ออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะครอบครองแก่นกายเล็กที่ชูชันด้วยปากของเขา เซฮุนรูดขึ้นลงอย่างช้าๆแล้วค่อยๆเพิ่มจังหวะขึ้นเรื่อยๆ
"อ้ะ ตรงนั้น"
เซฮุนแทบคลั่งเมื่อเห็นร่างกายที่บิดเร่าของอีกฝ่าย ร่างเล็กที่เขามองเห็นในตอนนั้นมันยั่วยวนเขาจนแทบอดใจไม่ไหว แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ของตัวเองไว้ไม่ให้ทำอะไรเกินเลยมากไปกว่านี้
เซฮุนเช็ดคราบที่เปรอะเปื้อนแล้วใส่เสื้อผ้ากลับให้ร่างเล็กที่หลับไปอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะห่มผ้าผืนหนาให้
"คุณท่านครับ" จุนมยอนพยายามลืมตาขึ้นมาคุยกับอีกฝ่าย
"ทำไมถึงยังไม่นอน ต้องไปเรียนแต่เช้านะ"
"ผมแค่อยากเห็นหน้าคุณท่านก่อนนอนครับ"
"ทำไมวันนี้ถึงงอแงจัง หื้มม" เซฮุนพูดพร้อมกับลูบศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู
"อย่าทำตัวห่างผมไปอีกได้ไหมครับ"
"...."
"ผมไม่มีใครแล้วนอกจากคุณท่าน"
จุนมยอนมองเขาด้วยแววตาเศร้า เซฮุนไม่เคยได้เห็นแววตาแบบนี้มานานมากแล้ว จนกระทั่งวันนี้ที่เขาได้เห็น มันทำให้เขารู้สึกปวดหนึบที่อกข้างซ้ายอย่างบอกไม่ถูก
"ฉันจะไม่ไปไหนแล้ว หัวใจของฉันฝากไว้ที่นายแล้วนะ"
"...."
"เพราะฉะนั้นนายก็อย่าไปมีใคร อย่าไปทำกับใครแบบที่ทำกับฉัน"
"...."
"รอฉันนะ รอจนถึงวันที่เหมาะสม วันที่เราสามารถเปิดเผยกับคนอื่นๆได้"
"ผมจะรอครับ นานแค่ไหนผมก็จะรอ"
"...."
"เพราะชีวิตทั้งชีวิตของผม....ก็มอบให้คุณท่านไปหมดแล้วหมือนกัน"
.
.
.
.
.
.
.
.
TBC.
TALK: มดขึ้นแล้วข่าคุณท่านนน ตอนนี้แซ่บเบาๆพอเนอะ น้องเพิ่งจะ 15 ไรท์ให้เรทได้เท่านี้ 555555555
ตอนหน้าไรท์ต้องไปเกียมต้มมาม่าก่อนนะคะ ดูท่าจะเยอะมากด้วย แงงงงง
ปล. อยากให้เปิดเพลงสิ่งของที่ไรท์แปะไว้ด้านบนฟังคลอไปด้วย จะอินมั่กก
เจอกันตอนหน้าง้าบบ
#คุณท่านเซฮุน
ฮือออ น้อง เอาจริงๆภมูหลังน้องเศร้ามากนะ
ตอบลบกลับมาอ่านอีกรอบก็เขินจังคุณท่านละมุนมากแต่ก็นะฐานะทางสังคมอ่ะ ;-;
ตอบลบ